Blue-Green-Earth
Blue-Green-Earth is a territorial development concept rooted in the interconnected geography, river systems, agricultural landscapes, and cultural foundations of the Upper Central Provinces of Thailand, particularly Chainat, Sing Buri, Ang Thong, Phra Nakhon Si Ayutthaya, and related regional networks. The concept recognizes that water systems, ecological systems, human settlements, and cultural identities have always been connected beyond administrative boundaries.
BLUE represents interconnected water systems that flow continuously across provincial territories, supporting irrigation management, flood resilience, transportation, and regional stability throughout the Chao Phraya River Basin.
GREEN represents Agro-Ecological Systems and food security through agricultural landscapes, productive green networks, and regional ecological systems that sustain local economies and environmental balance.
EARTH represents humanity, society, architecture, local wisdom, and river basin culture that collectively shape the identity and continuity of communities across the region.
The Blue-Green-Earth concept therefore proposes a new dimension of territorial and urban development that transcends administrative boundaries through interprovincial cooperation, integrated environmental management, and cultural continuity, guiding the Upper Central Provinces toward sustainable regional development at the national and international levels.
SURASAK KANGKHAO
แนวคิด Blue-Green-Earth เป็นกรอบแนวคิดการพัฒนาเชิงพื้นที่ที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเชื่อมโยงทางภูมิศาสตร์ ระบบลุ่มน้ำ พื้นที่เกษตรกรรม และรากฐานทางสังคมวัฒนธรรมของกลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนบนของประเทศไทย โดยเฉพาะจังหวัดชัยนาท สิงห์บุรี อ่างทอง พระนครศรีอยุธยา และพื้นที่เครือข่ายที่เกี่ยวข้อง ซึ่งตระหนักว่าระบบน้ำ ระบบนิเวศ การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ และอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม ล้วนมีความสัมพันธ์ต่อเนื่องกันมาโดยตลอด และมิได้ถูกจำกัดด้วยเส้นแบ่งเขตการปกครอง
BLUE หมายถึง ระบบน้ำที่เชื่อมโยงกันในระดับภูมิภาค ซึ่งไหลต่อเนื่องผ่านพื้นที่ต่าง ๆ ของลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา อันเป็นกลไกสำคัญต่อการบริหารจัดการชลประทาน การรองรับอุทกภัย การคมนาคม และเสถียรภาพของภูมิภาค
GREEN หมายถึง ระบบเกษตรนิเวศและความมั่นคงทางอาหาร ผ่านโครงสร้างพื้นที่สีเขียว พื้นที่เกษตรกรรมเชิงผลิต และระบบนิเวศภูมิทัศน์ที่เกื้อหนุนต่อเศรษฐกิจฐานรากและความสมดุลของสิ่งแวดล้อม
EARTH หมายถึง มนุษย์ สังคม สถาปัตยกรรม ภูมิปัญญาท้องถิ่น และวัฒนธรรมลุ่มน้ำ ที่ร่วมกันหล่อหลอมอัตลักษณ์และความต่อเนื่องของชุมชนในภูมิภาค
แนวคิด Blue-Green-Earth จึงเป็นมิติใหม่ของการพัฒนาเชิงพื้นที่และการพัฒนาเมือง ที่มุ่งก้าวข้ามข้อจำกัดของเส้นแบ่งเขตการปกครอง ผ่านความร่วมมือระหว่างกลุ่มจังหวัด การบริหารจัดการสิ่งแวดล้อมอย่างบูรณาการ และการธำรงรักษาความต่อเนื่องทางสังคมวัฒนธรรม เพื่อมุ่งสู่การพัฒนาภูมิภาคอย่างยั่งยืนในระดับประเทศและนานาชาติ
Blue-Green-Earth : Transcending Administrative Boundaries toward Networks of Life — A Prototype for Urban and Regional Development through Spatial Cooperation in the Upper Central Provinces toward a Sustainable Future
The concept of urban and rural environmental development cannot be separated from ways of life, society, and culture that correspond with interconnected geographical conditions such as mountains, rivers, and seas. However, the delineation of administrative boundaries between urban and rural areas, between provinces, and between countries has been defined through territorial governance systems.
The concept of transcending administrative boundaries therefore emphasizes interprovincial cooperation in order to establish systematic approaches to shared challenges. This approach seeks to create meaningful connections between Sing Buri and Ang Thong provinces, strengthening capacities in water management, public health, public safety, transportation networks, and tourism management with greater efficiency. The framework is guided by the Blue-Green-Earth model as a strategic pilot initiative for urban development and ways of life within the Upper Central River Basin.
In reality, water has never ceased to flow according to the gravitational forces of the earth because of provincial or national boundaries, and cultural roots have never truly been separated from one another. The key mechanism for guiding cities toward a sustainable future lies in development strategies built upon cooperation among all sectors. This initiative is led by the Governor of Sing Buri Province, Mr. Waradisorn Onnuch, Senator Cheewapap Cheewatham, King Mongkut’s Institute of Technology Ladkrabang led by Associate Professor Surasak Kangkhao, Associate Professor Dr. Chaturong Louhapensang, and Mr.Kowit Khwansrisut, together with academic teams from Kasetsart University, Thammasat University, and related agencies. Their collaboration aims to formulate applicable approaches within Sing Buri and Ang Thong provinces, leading toward future expansion at the interprovincial, national, and international levels.
Blue-Green-Earth Concept
BLUE (Water Systems)
Chainat, Sing Buri, Ang Thong, and Phra Nakhon Si Ayutthaya are located within a major river basin. Therefore, irrigation and hydrological management systems must be interconnected from Chainat, flowing through Sing Buri and Ang Thong toward the World Heritage areas and industrial zones of Phra Nakhon Si Ayutthaya in order to establish an efficient and sustainable water management system.
GREEN (Agro-Ecological Systems and Food Security)
This dimension focuses on elevating green areas toward safe agriculture, high-value agriculture, and integrated agricultural ecosystems in order to strengthen food security and the regional foundation economy.
EARTH (Humanity, Society, and Cultural Ecology)
This dimension represents the balance of life through architecture, local wisdom, and river basin culture that does not regard administrative boundaries as limitations to territorial development concepts.
Human beings constitute the principal mechanism for territorial development, particularly younger generations, local wisdom leaders, and local entrepreneurs who share a common vision through interconnected value chains. This includes serving as a source of quality and safe raw materials while fostering well-being and social stability, before extending toward the historical tourism base of Phra Nakhon Si Ayutthaya or linking to industrial processing networks in Saraburi Province, thereby forming mutually supportive systems and networks.
This represents a new dimension of urban transformation that transcends the limitations of administrative boundaries and weaves together networks of life with quality and balance.
When Blue (abundant water systems) sustains Green (agro-ecological systems) and embraces Earth (humanity and all living systems), with society and culture functioning as the driving force, the Upper Central Provinces can emerge as a development model at the interprovincial, national, and international levels.
“A city that elevates quality of life by connecting communities with society, culture, and geographical conditions through cooperation across administrative boundaries, resulting in ways of life, society, and nature being woven together as one.”
Blue-Green-Earth : การก้าวข้ามเส้นแบ่งการปกครองสู่โครงข่ายแห่งชีวิต ต้นแบบการพัฒนาเมืองและภูมิภาคผ่านความร่วมมือเชิงพื้นที่ของกลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนบนสู่อนาคตอย่างยั่งยืน
แนวความคิดในการออกแบบเมืองและสภาพแวดล้อมของชนบท ไม่สามารถแยกออกจากกันได้ในมิติของวิถีชีวิต สังคม และวัฒนธรรม ที่สอดรับกับสภาพภูมิศาสตร์ซึ่งเชื่อมโยงถึงกัน ไม่ว่าจะเป็นภูเขา แม่น้ำ หรือทะเล อย่างไรก็ตาม การแบ่งแนวเขตการปกครองระหว่างเมืองกับชนบท ระหว่างจังหวัด และระหว่างประเทศ กลับถูกกำหนดด้วยเส้นแบ่งทางการปกครอง
แนวคิดในการทลายข้อจำกัดของเส้นเขตการปกครอง จึงมุ่งเน้นการสร้างความร่วมมือในระดับกลุ่มจังหวัด เพื่อให้เกิดการแก้ไขปัญหาร่วมกันอย่างเป็นระบบ และสร้างการเชื่อมโยงระหว่างจังหวัดสิงห์บุรีและอ่างทองอย่างมีนัยสำคัญ อันนำไปสู่ศักยภาพในการบริหารจัดการน้ำ การสาธารณสุข ความปลอดภัย ระบบคมนาคม และการท่องเที่ยวได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น โดยยึดแนวคิดโมเดล Blue-Green-Earth เป็นยุทธศาสตร์นำร่องในการสร้างเมืองและวิถีชีวิตของลุ่มแม่น้ำภาคกลางตอนบน
ในโลกแห่งความเป็นจริง สายน้ำไม่เคยหยุดไหลตามแรงโน้มถ่วงของโลกเพราะเส้นแบ่งเขตจังหวัดหรือประเทศ และรากเหง้าทางวัฒนธรรมก็ไม่เคยถูกแบ่งแยกออกจากกัน กุญแจสำคัญในการขับเคลื่อนเมืองไปสู่อนาคตที่ยั่งยืน คือยุทธศาสตร์การพัฒนาที่เกิดจากความร่วมมือของทุกภาคส่วน นำโดยผู้ว่าราชการจังหวัดสิงห์บุรี นายวราดิศร อ่อนนุช วุฒิสมาชิก นายชีวะภาพ ชีวธรรม สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง นำโดย รศ.สุรศักดิ์ กังขาว รศ.ดร.จตุรงค์ เลาหะเพ็ญแสง อาจารย์โกวิทย์ ขวัญศรีสุทธิ์ รวมถึงทีมคณาจารย์จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ซึ่งได้ผสานความร่วมมือเพื่อพัฒนาแนวทางที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในพื้นที่จังหวัดสิงห์บุรีและอ่างทอง ก่อนขยายผลสู่ระดับกลุ่มจังหวัด ระดับประเทศ และระดับนานาชาติในอนาคต
แนวคิด Blue-Green-Earth
BLUE (น้ำ)
เนื่องจากจังหวัดชัยนาท สิงห์บุรี อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำขนาดใหญ่ การบริหารจัดการระบบชลประทานจึงจำเป็นต้องเชื่อมโยงกันตั้งแต่จังหวัดชัยนาท ไหลผ่านสิงห์บุรี อ่างทอง ไปจนถึงพื้นที่มรดกโลกและเขตอุตสาหกรรมในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เพื่อสร้างระบบบริหารจัดการน้ำที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืน
GREEN (พืชพรรณและความมั่นคงทางอาหาร)
คือการยกระดับพื้นที่สีเขียวสู่ระบบเกษตรปลอดภัย เกษตรมูลค่าสูง และการสร้างระบบนิเวศเกษตรกรรมร่วมกัน เพื่อเสริมสร้างความมั่นคงทางอาหารและเศรษฐกิจฐานรากของภูมิภาค
EARTH (สรรพสิ่งในโลกและมนุษย์ สู่สังคมและวัฒนธรรม)
คือความสมดุลของชีวิต ทั้งในมิติทางสถาปัตยกรรม ภูมิปัญญา และวัฒนธรรมลุ่มน้ำ ที่ไม่ยึดเส้นแบ่งเขตการปกครองเป็นข้อจำกัดของแนวคิดในการพัฒนา
“มนุษย์” คือกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนการพัฒนา โดยเฉพาะเยาวชนรุ่นใหม่ ปราชญ์ชาวบ้าน และผู้ประกอบการในพื้นที่ ที่มองเห็นภาพใหญ่ร่วมกัน ผ่านการเชื่อมโยงห่วงโซ่คุณค่า (Value Chain) ตั้งแต่การเป็นแหล่งผลิตวัตถุดิบที่มีคุณภาพ ปลอดภัย และสร้างคุณภาพชีวิตที่ดีให้แก่ผู้คนในสังคม ก่อนส่งต่อสู่ฐานการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา หรือเชื่อมโยงสู่การแปรรูปในเขตอุตสาหกรรมของจังหวัดสระบุรี จนเกิดเป็นระบบเครือข่ายที่เกื้อกูลกันอย่างสมดุล
นี่คือมิติใหม่ของการพัฒนาเมือง ที่ก้าวข้ามข้อจำกัดของเส้นแบ่งการปกครอง และถักทอโครงข่ายแห่งชีวิตให้มีคุณภาพ
เมื่อ Blue (น้ำที่อุดมสมบูรณ์) ช่วยพยุง Green (พืชพรรณที่งอกงาม) และโอบอุ้ม Earth (สรรพสิ่งและมนุษย์) โดยมีสังคมและวัฒนธรรมเป็นฟันเฟืองสำคัญในการขับเคลื่อน กลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนบนจึงสามารถก้าวสู่การเป็นต้นแบบของการพัฒนาในระดับกลุ่มจังหวัด ระดับประเทศ และระดับนานาชาติได้ในอนาคต “เมืองที่ยกระดับคุณภาพชีวิต ให้ชุมชนเชื่อมโยงกับสังคม วัฒนธรรม และสภาพภูมิศาสตร์ ผ่านความร่วมมือระหว่างแนวเขตการปกครอง ส่งผลให้วิถีชีวิต สังคม และธรรมชาติ ร้อยเรียงเป็นหนึ่งเดียวกัน”
Prototype Project for Urban and Regional Development under the Blue-Green-Earth Concept to Drive Urban Networks and River Basin Livelihoods in the Upper Central Region
โครงการต้นแบบการพัฒนาเมืองและภูมิภาคภายใต้แนวคิด Blue-Green-Earth เพื่อขับเคลื่อนโครงข่ายเมืองและวิถีชีวิตลุ่มน้ำภาคกลางตอนบน
Singburi Sandbox : Mae La Model for Sustainable Wetland Management
The “Singburi Sandbox” project, under the “Blue-Green-Earth” policy framework, represents an integrated environmental development approach aimed at restoring natural resources while simultaneously enhancing economic development and improving the quality of life of local communities in a sustainable manner. Within this framework, the Mae La Canal in Sing Buri Province has been designated as the principal pilot area for project implementation, as it is the only locally recognized wetland area in Sing Buri Province under the resolution of the Thai Cabinet and possesses a distinctive ecological system worthy of conservation and appropriate development.
The “Blue-Green-Earth” concept is structured around three principal dimensions:
- BLUE : Restoration and integrated management of water resources, including systematic wastewater management and rehabilitation.
- GREEN : Expansion of green spaces, ecological conservation, and mitigation of environmental impacts.
- EARTH : Establishing a balanced relationship between human communities and ecological systems in support of long-term sustainable development.
Mae La Canal has therefore been designated as Sing Buri Province’s environmental and natural resource “Sandbox,” with the objective of restoring ecological systems, conserving wetland environments, and elevating the area toward an eco-tourism destination capable of generating local income while preserving natural resources.
Key implementation strategies include conducting feasibility studies for the construction of water retention weirs to maintain balanced water levels throughout the year. Such interventions require technical design and assessment by academic experts and specialists to ensure compatibility with the existing geological conditions and natural hydrological flows. In parallel, systematic management of aquatic weeds and water hyacinths will be undertaken through coordinated collaboration among local administrative organizations, with the Sing Buri Provincial Administrative Organization serving as the principal coordinating and supervisory agency.
In addition, the project seeks to develop the Mae La Canal into an ecological water-based tourism corridor connecting four districts: In Buri District, Bang Rachan District, Mueang Sing Buri District, and Tha Chang District. The initiative aims to strengthen local economies, promote cultural tourism, and sustain river-based ways of life, while ensuring that local communities actively participate in management processes and equitably benefit from the development outcomes.
At the policy level, the Senate Standing Committee on Natural Resources and Environment, together with Sing Buri Province and related agencies, will play a central role in monitoring, advising, and advancing the implementation process to ensure tangible outcomes in legal frameworks, budgeting mechanisms, and governance systems. The development approach is intended to safeguard the original ecological conditions of the wetland while enhancing the long-term abundance and resilience of natural resources.
The “Mae La Sandbox” project therefore serves as a prototype model for wetland and natural resource management within Thailand’s Central Region. It reflects a balanced development framework integrating environmental sustainability, economic growth, and social well-being, while also positioning itself as an important national model for advancing sustainable wetland development in the future.
Singburi Sandbox : แม่ลาโมเดลต้นแบบการจัดการพื้นที่ชุ่มน้ำอย่างยั่งยืน
โครงการ “Singburi Sandbox” ภายใต้นโยบาย “Blue Green Earth” เป็นแนวทางการพัฒนาสิ่งแวดล้อมเชิงบูรณาการที่มุ่งฟื้นฟูทรัพยากรธรรมชาติ ควบคู่กับการพัฒนาเศรษฐกิจและคุณภาพชีวิตของประชาชนอย่างยั่งยืน โดยกำหนด “ลำน้ำแม่ลา” จังหวัดสิงห์บุรี เป็นพื้นที่ต้นแบบสำคัญในการขับเคลื่อนโครงการ เนื่องจากเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำระดับท้องถิ่นเพียงแห่งเดียวของจังหวัดสิงห์บุรีตามมติคณะรัฐมนตรี และมีระบบนิเวศที่โดดเด่นควรค่าแก่การอนุรักษ์และพัฒนาอย่างเหมาะสม
แนวคิด “Blue Green Earth” ประกอบด้วย 3 มิติหลัก ได้แก่
- Blue : การฟื้นฟูและบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ รวมถึงการแก้ไขปัญหาน้ำเสียอย่างเป็นระบบ
- Green : การเพิ่มพื้นที่สีเขียว การอนุรักษ์ธรรมชาติ และการลดผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม
- Earth : การสร้างสมดุลระหว่างมนุษย์ ชุมชน และระบบนิเวศ เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนในระยะยาว
ลำน้ำแม่ลาถูกกำหนดให้เป็น “Sandbox” ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของจังหวัดสิงห์บุรี โดยมีเป้าหมายในการฟื้นฟูระบบนิเวศ การอนุรักษ์พื้นที่ชุ่มน้ำ และการยกระดับสู่การท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่สามารถสร้างรายได้ให้แก่ชุมชนควบคู่กับการรักษาทรัพยากรธรรมชาติ
แนวทางการดำเนินงานสำคัญประกอบด้วย การศึกษาความเหมาะสมในการก่อสร้างฝายกั้นน้ำเพื่อรักษาระดับน้ำในลำน้ำแม่ลาให้สมดุลตลอดทั้งปี โดยต้องอาศัยการออกแบบจากนักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญให้สอดคล้องกับลักษณะทางธรณีวิทยาและทิศทางการไหลของน้ำเดิม รวมถึงการบริหารจัดการวัชพืชและผักตบชวาอย่างเป็นระบบ ผ่านความร่วมมือขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ โดยมีองค์การบริหารส่วนจังหวัดสิงห์บุรีเป็นหน่วยงานหลักในการบูรณาการและกำกับดูแลภาพรวม
นอกจากนี้ โครงการยังมุ่งพัฒนา “ลำน้ำแม่ลา” ให้เป็นเส้นทางท่องเที่ยวทางน้ำเชิงนิเวศที่เชื่อมโยง 4 อำเภอ ได้แก่ อำเภออินทร์บุรี อำเภอบางระจัน อำเภอเมืองสิงห์บุรี และอำเภอท่าช้าง เพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชน การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และวิถีชีวิตริมลำน้ำ โดยประชาชนในพื้นที่จะต้องมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการและได้รับประโยชน์ร่วมกันอย่างเป็นธรรม
ในด้านการขับเคลื่อนเชิงนโยบาย คณะกรรมาธิการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม วุฒิสภา ร่วมกับจังหวัดสิงห์บุรีและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง จะทำหน้าที่ติดตาม เสนอแนะ และผลักดันการดำเนินงานให้เกิดผลอย่างเป็นรูปธรรม ทั้งในด้านกฎหมาย งบประมาณ และกลไกการบริหารจัดการ เพื่อให้การพัฒนาพื้นที่เป็นไปโดยไม่กระทบต่อระบบนิเวศเดิม และสามารถเพิ่มความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติได้ในระยะยาว
โครงการ “แม่ลา Sandbox” จึงถือเป็นต้นแบบการจัดการพื้นที่ชุ่มน้ำและทรัพยากรธรรมชาติของภาคกลาง ที่สะท้อนแนวคิดการพัฒนาสมดุลระหว่างสิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจ และสังคม พร้อมทั้งเป็นต้นแบบสำคัญของประเทศไทยในการยกระดับพื้นที่ชุ่มน้ำสู่การพัฒนาอย่างยั่งยืนในอนาคต
https://www.facebook.com/share/p/1DsBAc41D9/
Blue Green Earth Learning & Resilience Lab
Nong Or Water Management, Ecological Restoration, and Community Economy Development Project
The “Nong Or” Development Project in Singburi Province is a prototype initiative for integrated water management, ecological restoration, and community-based economic development. Covering approximately 267 rai, the project aims to transform the area into a large-scale retention basin and public water storage system capable of mitigating both floods and droughts while supporting more than 7,000 rai of agricultural land.
The project responds to the increasing impacts of climate change and hydrological instability affecting Thailand’s central floodplain regions, particularly Singburi Province, which is characterized by low-lying river basin landscapes. In recent decades, the area has experienced increasingly severe extreme weather events, including seasonal flooding and prolonged droughts. The development therefore focuses on establishing resilient ecological infrastructure through the integration of hydrological engineering, landscape architecture, and community economics to strengthen long-term climate resilience.
The project is guided by the “Blue-Green Earth” framework, which emphasizes the integration of water systems, green infrastructure, and community-based development into a unified spatial strategy. The site is envisioned as a “Living Laboratory” that provides opportunities for public learning and environmental education related to water cycles, flood management, wetland restoration, irrigation systems, and sustainable ecological landscape practices.
In addition, the project aligns with Thailand’s BCG (Bio-Circular-Green Economy) model and the “Singburi Sandbox” policy framework, which promotes smart agriculture, zero-burning agricultural practices, low-carbon urban development, and local wetland restoration. The initiative also aims to strengthen grassroots economies through wellness programs, herbal botanical learning centers, and community enterprise participation.
From an implementation perspective, the project places strong emphasis on balanced earthwork management, water retention systems, and transparent governance under relevant legal and engineering frameworks. All land excavation and water basin developments are designed in compliance with Thailand’s regulations on public waterway dredging and land excavation laws, while ensuring accountability, environmental responsibility, and engineering precision through accurate contour mapping and site management standards.
Ultimately, the Nong Or Project represents more than a water infrastructure initiative. It serves as a model for integrated ecological development that connects environmental restoration, sustainable resource management, and community well-being, contributing to long-term resilience and sustainable development for Singburi Province and the greater central region of Thailand.
โครงการพัฒนาศูนย์บริหารจัดการน้ำ ระบบนิเวศ และเศรษฐกิจชุมชน “หนองอ้อ”
Blue Green Earth : Learning & Resilience Lab จังหวัดสิงห์บุรี
โครงการพัฒนาพื้นที่ “หนองอ้อ” จังหวัดสิงห์บุรี เป็นโครงการต้นแบบด้านการบริหารจัดการน้ำ ระบบนิเวศ และการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน บนพื้นที่ประมาณ 267 ไร่ โดยมีเป้าหมายในการพัฒนาให้เป็นพื้นที่แก้มลิงและแหล่งกักเก็บน้ำสาธารณะ เพื่อรองรับปัญหาน้ำท่วมและภัยแล้งที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทย รวมถึงสนับสนุนพื้นที่เกษตรกรรมกว่า 7,000 ไร่ ให้สามารถบริหารจัดการน้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน
โครงการนี้เกิดขึ้นจากบริบทของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและพลวัตทางอุทกวิทยาที่ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อพื้นที่ลุ่มน้ำในจังหวัดสิงห์บุรี ซึ่งมีลักษณะเป็นพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำและมีความเสี่ยงต่อทั้งอุทกภัยและภัยแล้ง การพัฒนาพื้นที่ดังกล่าวจึงมุ่งเน้นการสร้างโครงสร้างพื้นฐานเชิงนิเวศ (Ecological Infrastructure) ที่สามารถเพิ่มความยืดหยุ่นต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (Climate Resilience) ผ่านการบูรณาการองค์ความรู้ด้านวิศวกรรมอุทกวิทยา ภูมิสถาปัตยกรรม และเศรษฐศาสตร์ชุมชนเข้าด้วยกัน
แนวคิดหลักของโครงการอยู่ภายใต้กรอบ “Blue-Green Earth” ซึ่งเน้นการทำงานร่วมกันระหว่างระบบน้ำ ระบบพื้นที่สีเขียว และโครงสร้างพื้นฐานของชุมชน เพื่อสร้าง “Living Laboratory” หรือห้องเรียนธรรมชาติสำหรับการศึกษาและเรียนรู้ด้านการจัดการน้ำ ระบบชลประทาน ระบบนิเวศพื้นที่ชุ่มน้ำ และการฟื้นฟูภูมิทัศน์เชิงนิเวศอย่างยั่งยืน
นอกจากนี้ โครงการยังเชื่อมโยงกับแนวทางเศรษฐกิจ BCG (Bio-Circular-Green Economy) และนโยบาย “สิงห์บุรี Sandbox” ที่มุ่งผลักดันการพัฒนาเกษตรอัจฉริยะ การลดการเผาในภาคเกษตร การฟื้นฟูพื้นที่ชุ่มน้ำ และการพัฒนาเมืองคาร์บอนต่ำ ควบคู่ไปกับการสร้างเศรษฐกิจฐานรากผ่านกิจกรรมด้านเวลเนส สมุนไพร พฤกษศาสตร์ และวิสาหกิจชุมชน
ในด้านการดำเนินงาน โครงการให้ความสำคัญกับการบริหารจัดการงานดินและระบบกักเก็บน้ำอย่างสมดุล ภายใต้กรอบกฎหมายและมาตรฐานวิศวกรรมที่เกี่ยวข้อง ทั้งพระราชบัญญัติการขุดดินและถมดิน และระเบียบการขุดลอกแหล่งน้ำสาธารณะ โดยเน้นหลักธรรมาภิบาล ความโปร่งใส และการตรวจสอบได้ เพื่อให้การพัฒนาพื้นที่เป็นไปตามมาตรฐานสูงสุดและเกิดประโยชน์ต่อสาธารณะในระยะยาว
โครงการ “หนองอ้อ” จึงไม่เพียงเป็นโครงสร้างพื้นฐานด้านน้ำเท่านั้น แต่ยังเป็นต้นแบบของการพัฒนาพื้นที่เชิงนิเวศที่เชื่อมโยงสิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจ และคุณภาพชีวิตของชุมชนเข้าด้วยกัน เพื่อสร้างความมั่นคงทางทรัพยากรและความยั่งยืนให้กับจังหวัดสิงห์บุรีในอนาคต
Development of Canal Cover Areas
and Transportation System to Promote Creative Activities
in Sing Buri Urban Communities . Creative Urban Core through the “Blue Green Earth” Framework
The Municipality of Sing Buri, in collaboration with academic institutions and regional development partners, is advancing the “Integrated Revitalization and Mobility Enhancement Project for the Covered Canal District” as a strategic urban regeneration initiative aimed at transforming the city’s underutilized infrastructural corridor into a high-quality public realm and a resilient creative economy district.
The project establishes a long-term urban development framework for the “Covered Canal District” and adjacent economic zones along Highway No. 309, positioning the area as a future-oriented civic and cultural spine for Sing Buri. The initiative integrates public space improvement, sustainable mobility systems, ecological infrastructure, and economic revitalization under the “Blue Green Earth” concept.
The “Blue Green Earth” framework operates as a multidimensional urban strategy composed of three interconnected systems:
- Blue : Water-sensitive urban infrastructure focused on flood mitigation, surface drainage improvement, climate adaptation, and restoration of urban hydrological systems.
- Green : Expansion of green infrastructure and pedestrian-oriented environments to reduce urban heat accumulation, improve environmental quality, and promote walkability.
- Earth : Balanced urban development integrating economic productivity, social inclusivity, cultural identity, and environmental resilience within a coherent spatial structure.
The masterplan prioritizes the development of a Walkable and Connected City, restructuring the public realm to reclaim urban space for pedestrians while improving circulation efficiency. Streetscape redesign, sidewalk standardization, parking management, and “Park & Walk” transit nodes are proposed to reduce inner-city congestion and reinforce seamless urban accessibility.
Key transportation infrastructure, including the existing bus terminal and the City Pillar parking area, will be reconfigured as multimodal intercept parking facilities integrated with EV shuttle systems and pedestrian networks. These interventions are intended to support low-carbon urban mobility while strengthening the continuity between commercial zones and civic spaces.
The economic revitalization strategy is driven through the concept of Eco-Market and Circular Economy, focusing on the modernization of the fish market, fresh market, and covered canal marketplace. Proposed interventions include hygienic infrastructure upgrades, Blue-Green drainage systems, integrated sanitation facilities, and a comprehensive Zero-Waste management system utilizing organic waste conversion technologies.
Simultaneously, the project adopts an Adaptive Reuse and Creative Hub approach to reactivate obsolete urban structures and vacant assets. Existing state-owned buildings and former commercial properties will be transformed into City Labs, youth innovation spaces, cultural venues, and creative industry incubators capable of generating long-term economic and social value.
At the urban design scale, the proposal reinforces the city’s waterfront identity through a Riverfront Placemaking and Seamless Linkage strategy. Pedestrian-oriented riverfront connections, civic plazas, heritage corridors, cultural landmarks, and public open spaces are integrated into a continuous urban network linking markets, historic districts, museums, shrines, and new public infrastructure surrounding the Bang Rachan Bridge precinct.
Collectively, the project represents a progressive model for medium-sized city transformation in Thailand — one that integrates ecological urbanism, resilient infrastructure, public life, and creative economic development into a unified planning framework. More than a physical redevelopment initiative, the project positions Sing Buri as a prototype for sustainable urban transition in the Upper Central Region under the principles of Blue Green Earth.
โครงการบูรณาการฟื้นฟูพัฒนาพื้นที่และระบบขนส่งบริเวณฝาครอบคลอง เพื่อส่งเสริมกิจกรรมสร้างสรรค์ชุมชนเมืองสิงห์บุรี ภายใต้แนวคิด “Blue Green Earth” สู่เมืองสร้างสรรค์และยั่งยืน
เทศบาลเมืองสิงห์บุรี ร่วมกับภาคีเครือข่ายด้านวิชาการและหน่วยงานภาครัฐ เดินหน้าขับเคลื่อน “โครงการบูรณาการฟื้นฟูพัฒนาพื้นที่และระบบขนส่งบริเวณฝาครอบคลอง เพื่อส่งเสริมกิจกรรมสร้างสรรค์ชุมชนเมืองสิงห์บุรี” โดยมีเป้าหมายสำคัญในการยกระดับพื้นที่ “ฝาครอบคลอง” และพื้นที่เศรษฐกิจโดยรอบ ให้กลายเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจสร้างสรรค์ พื้นที่สาธารณะคุณภาพสูง และโครงสร้างพื้นฐานเมืองสมัยใหม่ที่ตอบสนองต่อการพัฒนาอย่างยั่งยืนในอนาคต
โครงการดังกล่าวดำเนินการภายใต้แนวคิด “Blue Green Earth” ซึ่งเป็นกรอบแนวคิดด้านการพัฒนาเมืองและสิ่งแวดล้อมแบบบูรณาการ ประกอบด้วย
- Blue : การจัดการระบบน้ำและโครงสร้างพื้นฐานสีฟ้า (Blue Infrastructure) เพื่อฟื้นฟูคุณภาพน้ำ ระบบระบายน้ำ และลดปัญหาน้ำท่วมในเขตเมือง
- Green : การเพิ่มพื้นที่สีเขียวและโครงสร้างพื้นฐานสีเขียว (Green Infrastructure) เพื่อลดความร้อน ส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม และสร้างเมืองที่เดินได้
- Earth : การสร้างสมดุลระหว่างเศรษฐกิจ ชุมชน และสิ่งแวดล้อม ผ่านการออกแบบเมืองที่คำนึงถึงคุณภาพชีวิตของประชาชนเป็นสำคัญ
แนวทางการพัฒนาเมืองครั้งนี้ มุ่งเน้นการออกแบบพื้นที่สาธารณะและระบบสัญจรใหม่ ภายใต้แนวคิด “Walkable & Connected City” หรือเมืองเดินได้และเชื่อมต่อถึงกันอย่างไร้รอยต่อ โดยมีการปรับปรุงภูมิทัศน์ทางเท้า จัดระเบียบการจอดรถ และพัฒนาจุดเปลี่ยนถ่ายการสัญจร (Park & Walk) บริเวณสถานีขนส่งและลานจอดรถศาลหลักเมือง เพื่อคืนพื้นที่ให้ประชาชนสามารถเข้าถึงเมืองได้อย่างสะดวก ปลอดภัย และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม
ในด้านเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม โครงการได้นำแนวคิด “Eco-Market & Circular Economy” มาประยุกต์ใช้ในการพัฒนาตลาดปลา ตลาดสด และตลาดฝาครอบคลอง โดยยกระดับสุขาภิบาล ระบบระบายน้ำ และการจัดการขยะหมุนเวียนแบบครบวงจร (Zero Waste) ผ่านการติดตั้งระบบย่อยเศษอาหารเป็นปุ๋ยหมัก รวมถึงการจัดตั้งศูนย์บริการเบ็ดเสร็จ (One Stop Service) เพื่อรองรับทั้งผู้ค้าและประชาชนผู้ใช้บริการ
พร้อมกันนี้ ยังมีการฟื้นฟูพื้นที่เดิมและอาคารรกร้างภายใต้แนวคิด “Adaptive Reuse & Creative Hub” โดยปรับเปลี่ยนอาคารราชพัสดุและพื้นที่พาณิชยกรรมเดิมให้กลายเป็นพื้นที่สร้างสรรค์สำหรับเยาวชน ศูนย์เรียนรู้เมือง (City Lab) และพื้นที่กิจกรรมทางวัฒนธรรมและนวัตกรรม เพื่อสร้างเศรษฐกิจสร้างสรรค์และเพิ่มคุณค่าพื้นที่เมืองในระยะยาว
โครงการยังให้ความสำคัญกับการเชื่อมโยงพื้นที่สาธารณะและโครงข่ายริมน้ำ ผ่านแนวคิด “Riverfront Placemaking & Seamless Linkage” โดยพัฒนาทางข้ามอัจฉริยะ พื้นที่ริมน้ำ และโครงข่ายทางเดินเชื่อมโยงพื้นที่สำคัญของเมือง ตั้งแต่ย่านตลาด โรงหนังเก่า ศาลเจ้า พิพิธภัณฑ์ และพื้นที่สาธารณะใต้สะพานบางระจันแห่งใหม่ เพื่อสร้างประสบการณ์เมืองที่เชื่อมโยงทั้งมิติทางเศรษฐกิจ วัฒนธรรม และการท่องเที่ยวเข้าด้วยกัน
ทั้งนี้ โครงการดังกล่าวถือเป็นต้นแบบการพัฒนาเมืองสร้างสรรค์ของจังหวัดสิงห์บุรี ที่ผสานแนวคิดด้านสิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจ และคุณภาพชีวิตเข้าด้วยกันอย่างสมดุล ภายใต้กรอบ “Blue Green Earth” เพื่อมุ่งสู่การเป็นเมืองน่าอยู่ เมืองเดินได้ และเมืองแห่งอนาคตที่เติบโตอย่างยั่งยืนร่วมกับชุมชน
Masterplan and Strategic Framework for the Development of State Property and the Ban Makham Market Corridor
Towards an International Prototype of Multicultural Urbanism
(Chaiyo Cultural Living Lab) Under the Blue Green Earth Framework
The “Masterplan and Strategic Framework for the Development of State Property and the Ban Makham Market Corridor” represents a critical territorial development initiative aimed at revitalizing Ban Makham Market and its surrounding urban landscape in Chaiyo District, Ang Thong Province. The project seeks to position the area as an international prototype of contemporary multicultural urbanism through the integration of historical heritage, river-based culture, community identity, architecture, and creative economy within a coherent spatial development framework.
The project is structured under the “Blue Green Earth” framework, establishing an integrated urban strategy that combines environmental resilience, cultural continuity, public space regeneration, and sustainable economic development.
- Blue focuses on water-oriented urbanism and ecological infrastructure through the rehabilitation of waterfront environments, climate-responsive drainage systems, enhancement of river and canal connectivity, and the reactivation of water-based mobility along the Chao Phraya River corridor.
- Green emphasizes landscape ecology, urban cooling systems, pedestrian-oriented public space, green infrastructure, and environmental restoration to reinforce livability and spatial resilience.
- Earth prioritizes the integration of cultural identity, local economy, social inclusion, and long-term urban sustainability through balanced and community-centered development.
The conceptual foundation of the project emerges from the recognition that Chaiyo is not merely a geographical transit corridor within the Chao Phraya basin, but rather a significant cultural intersection where multiple ethnicities, beliefs, and ways of life have historically converged. The district embodies a layered cultural landscape shaped by Thai Buddhist communities surrounding Wat Chaiyo Worawihan, the Ban Chawai Muslim halal community, and Lao Wiang settlements that continue to preserve the vernacular wisdom and traditions of Thailand’s central river plain.
The project therefore proposes a strategic transition from a “pass-through territory” toward an “experiential urban destination” capable of integrating tourism, economy, heritage, public life, and environmental systems into a unified urban experience. This transformation will be achieved through the revitalization of historic buildings, contemporary infrastructure development, waterfront public realm enhancement, and the establishment of seamless multimodal circulation networks connecting pedestrian paths, cycling systems, and water transportation routes.
Under the “Chaiyo Cultural Living Lab” concept, the district will function as an Urban Laboratory — an adaptive platform for experimentation, collaborative learning, and participatory urban innovation. The planning framework aligns with healthy city principles advocated by WHO and UN-Habitat while incorporating Adaptive Reuse strategies to preserve architectural heritage, local memory, and the spirit of place within the evolving urban environment.
Simultaneously, the project recognizes cultural capital as a strategic driver of creative economy development. Local narratives, culinary heritage, craftsmanship, vernacular lifestyles, and multicultural identities are translated into contemporary cultural experiences capable of generating sustainable tourism and strengthening grassroots economic systems while maintaining authenticity and social integrity.
A core mechanism of the CHAIYO RENAISSANCE strategy is the establishment of a collaborative governance network involving public institutions, academic organizations, private sectors, emerging entrepreneurs, and local communities. Particular emphasis is placed on youth engagement, enabling younger generations to actively participate in shaping, designing, and sustaining the future identity of their hometown through inclusive urban processes.
Ultimately, this initiative is not limited to physical redevelopment. It represents a broader process of urban regeneration that reconnects people, culture, ecology, river systems, and everyday life into a coherent spatial narrative. Through the Blue Green Earth framework, Chaiyo is envisioned as a future model of contemporary river-based multicultural urbanism for Thailand and the international community.
แผนแม่บทและยุทธศาสตร์การพัฒนาพื้นที่ราชพัสดุและพื้นที่เชื่อมโยงตลาดบ้านมะขาม
สู่การเป็นพื้นที่กิจกรรมพหุวัฒนธรรมต้นแบบระดับสากล
(Chaiyo Cultural Living Lab)
ภายใต้กรอบแนวคิด “Blue Green Earth”
โครงการ “แผนแม่บทและยุทธศาสตร์การพัฒนาพื้นที่ราชพัสดุและพื้นที่เชื่อมโยงตลาดบ้านมะขาม” ถือเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญของการขับเคลื่อนยุทธศาสตร์การพัฒนาเชิงพื้นที่ เพื่อฟื้นฟูและยกระดับ “ตลาดบ้านมะขาม” และพื้นที่เชื่อมโยงโดยรอบของอำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง สู่การเป็นต้นแบบเมืองพหุวัฒนธรรมร่วมสมัยระดับสากล บนพื้นฐานของการบูรณาการมิติทางประวัติศาสตร์ วิถีชีวิตชุมชน สถาปัตยกรรม วัฒนธรรมลุ่มน้ำ และเศรษฐกิจสร้างสรรค์เข้าด้วยกันอย่างสมดุลและยั่งยืน
โครงการดังกล่าวดำเนินการภายใต้กรอบแนวคิด “Blue Green Earth” ซึ่งเป็นแนวทางการพัฒนาเมืองและสิ่งแวดล้อมเชิงบูรณาการ ที่มุ่งสร้างสมดุลระหว่างระบบนิเวศ เมือง และคุณภาพชีวิตของประชาชน ผ่าน 3 มิติสำคัญ ได้แก่
- Blue : การฟื้นฟูระบบนิเวศทางน้ำ การพัฒนาพื้นที่ริมน้ำ การจัดการน้ำอย่างยั่งยืน และการเชื่อมโยงโครงข่ายการสัญจรทางน้ำตามแนวแม่น้ำเจ้าพระยา
- Green : การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานสีเขียว พื้นที่สาธารณะ และภูมิทัศน์เมือง เพื่อลดผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม ส่งเสริมเมืองเดินได้ และสร้างสภาวะแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการอยู่อาศัย
- Earth : การสร้างสมดุลระหว่างเศรษฐกิจ วัฒนธรรม ชุมชน และสิ่งแวดล้อม ผ่านกระบวนการพัฒนาเมืองที่เคารพอัตลักษณ์ของพื้นที่และสร้างความยั่งยืนในระยะยาว
แนวคิดดังกล่าวเกิดขึ้นจากการตระหนักถึงศักยภาพเชิงพื้นที่ของอำเภอไชโย ซึ่งมิได้เป็นเพียงพื้นที่ผ่านทางภูมิศาสตร์ของลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา หากแต่เป็น “จุดตัดทางวัฒนธรรม” ที่หลอมรวมความศรัทธา วิถีชีวิต และอัตลักษณ์ของผู้คนหลากหลายกลุ่มชาติพันธุ์และศาสนา ทั้งชุมชนไทยพุทธรอบวัดไชโยวรวิหาร ชุมชนมุสลิมฮาลาลบ้านชะไว และชุมชนลาวเวียงที่ยังคงสืบทอดภูมิปัญญาและวิถีชีวิตดั้งเดิมของลุ่มน้ำภาคกลางเอาไว้อย่างทรงคุณค่า
โครงการนี้จึงมุ่งเปลี่ยนผ่านกระบวนทัศน์การพัฒนาเมืองจาก “พื้นที่แวะผ่าน” ไปสู่ “พื้นที่แห่งประสบการณ์” ที่สามารถเชื่อมโยงเศรษฐกิจ วัฒนธรรม การท่องเที่ยว และคุณภาพชีวิตของชุมชนเข้าด้วยกัน ผ่านการฟื้นฟูอาคารประวัติศาสตร์ การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานร่วมสมัย การออกแบบพื้นที่สาธารณะริมแม่น้ำ และการเชื่อมโยงโครงข่ายการสัญจรทั้งทางเดินเท้า ทางจักรยาน และทางน้ำอย่างไร้รอยต่อ
ภายใต้กรอบแนวคิด “Chaiyo Cultural Living Lab” พื้นที่แห่งนี้จะถูกพัฒนาในฐานะ “ห้องปฏิบัติการเมือง” (Urban Lab) ที่เปิดโอกาสให้เกิดกระบวนการทดลอง เรียนรู้ และต่อยอดการพัฒนาอย่างมีส่วนร่วม โดยยึดหลักการพัฒนาเมืองสุขภาวะตามแนวทางของ WHO และ UN-Habitat ควบคู่กับการอนุรักษ์และปรับใช้มรดกทางสถาปัตยกรรมผ่านแนวคิด Adaptive Reuse เพื่อรักษาจิตวิญญาณของสถานที่และอัตลักษณ์ดั้งเดิมของชุมชนเอาไว้
ขณะเดียวกัน โครงการยังให้ความสำคัญกับการใช้ “ทุนทางวัฒนธรรม” เป็นกลไกในการสร้างเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ผ่านการถอดรหัสเรื่องราว วิถีชีวิต อาหาร งานหัตถกรรม และอัตลักษณ์ของชุมชน ให้กลายเป็นประสบการณ์การท่องเที่ยวร่วมสมัยที่สะท้อนความจริงแท้ของพื้นที่ โดยมุ่งสร้างสมดุลระหว่างการอนุรักษ์ การพัฒนา และการกระจายรายได้สู่เศรษฐกิจฐานรากอย่างยั่งยืน
หัวใจสำคัญของโครงการ คือการสร้าง “โครงข่ายความร่วมมือ” ระหว่างหน่วยงานภาครัฐ สถาบันการศึกษา ภาคเอกชน ผู้ประกอบการรุ่นใหม่ และประชาชนในพื้นที่ เพื่อร่วมกันกำหนดอนาคตของเมืองผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมอย่างแท้จริง โดยเฉพาะการเปิดพื้นที่ให้เด็กและเยาวชนเข้ามามีบทบาทในการออกแบบ ดูแล และต่อยอดบ้านเกิดของตนเอง
การขับเคลื่อนโครงการนี้จึงมิใช่เพียงการพัฒนาพื้นที่ทางกายภาพ หากแต่คือการ “ฟื้นคืนชีวิตของเมือง” ผ่านการเชื่อมโยงผู้คน วัฒนธรรม แม่น้ำ และวิถีชีวิตเข้าด้วยกันอีกครั้ง เพื่อให้อำเภอไชโยก้าวสู่การเป็นต้นแบบการพัฒนาเมืองวัฒนธรรมลุ่มน้ำร่วมสมัยของประเทศไทยและระดับนานาชาติในอนาคต ภายใต้แนวคิด “Blue Green Earth” ที่ให้ความสำคัญกับการพัฒนาที่สมดุล ยั่งยืน และเคารพต่อรากฐานทางวัฒนธรรมของพื้นที่
The “Pa Mok Blue-Green-Earth Waterfront” project is a proposal to transform the Pa Mok riverfront in Ang Thong
The “Pa Mok Blue-Green-Earth Waterfront” project is a proposal to transform the Pa Mok riverfront in Ang Thong into a prototype wellness city and contemporary public waterfront. The project reimagines inaccessible and flood-prone industrial riverfront areas along the Chao Phraya River as an integrated public landscape that connects people, urban life, sports, and ecological systems through the concepts of Blue-Green Infrastructure and Architecture as Landscape.
The proposal focuses on reconnecting the city with the river through waterfront promenades, viewpoints, recreational spaces, and the Skywalk Loop, which links all activity zones together. It also redevelops under-bridge spaces into mobility hubs and community public spaces that support both land and water transportation systems.
A key strategy of the project is Adaptive Reuse, which transforms existing warehouses and industrial structures into new community-oriented spaces while minimizing demolition, reducing construction waste, and lowering environmental impact. Local materials such as Thai brick and recycled construction materials are also incorporated to create climate-responsive architecture and support the local economy.
The project further promotes green infrastructure, flood-retention landscapes, and ecological riverfront systems to improve flood resilience, reduce urban heat, restore environmental quality, and enhance public well-being. By integrating public spaces, communities, and private waterfront developments into a unified “Waterfront Network,” the proposal aims to establish a sustainable and resilient riverfront development model for the Chao Phraya River Basin in the future.
โครงการ “Pa Mok Blue-Green-Earth Waterfront” เป็นแนวคิดพัฒนาพื้นที่ริมน้ำป่าโมก จังหวัดอ่างทอง ให้กลายเป็นต้นแบบเมืองสุขภาวะและพื้นที่สาธารณะร่วมสมัย โดยเปลี่ยนพื้นที่อุตสาหกรรมและโกดังเดิมริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เข้าถึงยากและเสี่ยงน้ำท่วม ให้เป็นพื้นที่สาธารณะที่เชื่อมโยงคน เมือง กีฬา และระบบนิเวศเข้าด้วยกัน ผ่านแนวคิด Blue-Green Infrastructure และ Architecture as Landscape
โครงการเน้นการฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างเมืองกับแม่น้ำ ด้วยทางเดินริมน้ำ จุดชมวิว พื้นที่พักผ่อน และ Skywalk Loop ที่เชื่อมทุกกิจกรรมเข้าด้วยกัน รวมถึงการปรับพื้นที่ใต้สะพานให้เป็นศูนย์การเดินทางและพื้นที่กิจกรรมชุมชน รองรับทั้งการเดินทางทางบกและทางน้ำ
อีกแนวคิดสำคัญคือการนำโครงสร้างเดิมกลับมาใช้ใหม่ (Adaptive Reuse) เพื่อลดการรื้อถอน ลดต้นทุน และลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม พร้อมใช้วัสดุท้องถิ่น เช่น อิฐไทยและวัสดุรีไซเคิล เพื่อสร้างสถาปัตยกรรมที่เหมาะกับภูมิอากาศและช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจชุมชน
โครงการยังมุ่งสร้างระบบพื้นที่สีเขียวและพื้นที่รองรับน้ำหลาก เพื่อช่วยจัดการน้ำ ลดความร้อน ฟื้นฟูระบบนิเวศ และยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชน โดยเชื่อมโยงพื้นที่สาธารณะ ชุมชน และภาคเอกชนริมน้ำให้เกิดเป็น “Waterfront Network” ที่มีอัตลักษณ์ร่วมกัน และสามารถเป็นต้นแบบการพัฒนาเมืองริมน้ำอย่างยั่งยืนของลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาในอนาคต
